Przylądek Canaveral znajduje się na południowo-wschodnim wybrzeżu USA, we wschodniej części półwyspu Floryda. Mieści się tu ośrodek lotów kosmicznych im. J. F. Kennedy'ego oraz Stacja Sił Powietrznych Cape. Ten liczący 56 tys. ha obszar powstał w latach 50. ubiegłego stulecia. Jego intensywny rozwój był motywowany narodowym programem kosmicznym – każdy satelita, rakieta czy ogromny prom kosmiczny, począwszy od 1958 roku, były wystrzelone z Merritt Island lub ze znajdującego się nieopodal Cape Canaveral. Jest to jedyne miejsce na zachodniej półkuli, skąd astronauci rozpoczynają swą gwiezdną podróż. Odbywa się tu od kilku do kilkunastu misji kosmicznych rocznie. Najsłynniejsze z nich są misje promów kosmicznych, które również powracają na lotnisko zlokalizowane w pobliżu miejsca startu.
Centrum Lotów Kosmicznych imienia Johna F. Kennedy'ego to kosmodrom amerykańskiej agencji kosmicznej NASA, miejsce startów zarówno sztucznych satelitów, jak i załogowych statków kosmicznych. Zajmuje powierzchnię 567 km² tworząc prostokąt o wymiarach 50 na około 10 km. Zatrudnionych jest tu około 17 tys. pracowników. Obok swej głównej funkcji portu kosmicznego, pełni on także rolę atrakcji turystycznej i rezerwatu przyrody. Kontrolę nad procedurami startowymi pełni kompleks 39, którego główny element tworzy hangar dla rakiet, budynek na tyle potężny by móc pomieścić tak wielkie maszyny jak słynna rakieta Saturn V. Początki kosmodromu na przylądku Canaveral sięgają roku 1949, gdy prezydent USA Harry Truman przeznaczył te tereny dla potrzeb testów rakietowych. O lokalizacji zadecydowało przede wszystkim położenie geograficzne – jest to bowiem najbliższa równikowi część terytorium Stanów Zjednoczonych.
Budynek Vehicle Assembly Building (VAB) początkowo został skonstruowany w celu montowania pionowego elementu rakiety Saturn V programu Apollo. Obecnie jest używany do podłączania zewnętrznych zbiorników paliwa i innego osprzętu. Jest też miejscem łączenia orbitera z silnikami dodatkowymi na paliwo stałe i zewnętrznym zbiornikiem paliwa, składającymi się na kompletny system STS. Po połączeniu, cały system jest przenoszony za pomocą ruchomej platformy i specjalnego transportera na Kompleks startowy 39. VAB ma 160 metrów wysokości, 218 długości i 158 szerokości. Jego powierzchnia to 32 500 m². (8 akrów), a kubatura – 3 664 883 m3. O wielkości budynku świadczą fakty, że każda z gwiazd na namalowanej na nim fladze Stanów Zjednoczonych ma 1,8 m wysokości, niebieski prostokąt stanowiący ich tło to rozmiar boiska do koszykówki, a biało-czerwone pasy są tak szerokie jak jezdnia na drodze.
Cape Canaveral Air Force Station (CCAFS) to kosmodrom i poligon rakietowy należący do Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych. Sąsiaduje z kosmodromem NASA - Centrum Lotów Kosmicznych imienia Johna F. Kennedy'ego.
Międzynarodowa Stacja Kosmiczna to pierwsza stacja kosmiczna wybudowana z założenia przy współudziale wielu krajów. Składa się obecnie z 14 głównych modułów (docelowo ma ich być 16) i umożliwia jednoczesne przebywanie sześciu członków stałej załogi. Pierwsze moduły stacji zostały wyniesione na orbitę i połączone ze sobą w 1998 roku. Pierwsza stała załoga zamieszkała na niej w roku 2000. Potrzeby energetyczne ISS są zaspokajane przez kilka zestawów baterii słonecznych. Będzie to konstrukcja o wymiarach 110x80 m i masie prawie 460 ton, a pomieszczenia będą mieć 1200 metrów sześciennych, co powinno wystarczyć dla siedmioosobowej załogi. Do 8 lutego 2010 r. do stacji odbyto aż 32 loty amerykańskich wahadłowców oraz 43 loty rosyjskie, w tym 14 załogowych.
Zaopatrzenie do stacji oraz kolejne zmiany załogi dostarczają amerykańskie wahadłowce i rosyjskie statki. Jednak NASA zamyka niedługo eksploatację swoich promów kosmicznych. W miejsce wahadłowców Amerykanie planują nową konstrukcję – statek kosmiczny Orion. Na razie nie jest on jeszcze gotowy, a astronautów dowozić może zatem rosyjski Sojuz, który przywiózł pierwszą załogę do stacji w listopadzie 2000 r. Od tej pory zawsze jeden Sojuz jest zadokowany do stacji ISS jako "szalupa ratunkowa" dla astronautów na wypadek awarii.
Największym zagrożeniem dla stacji jest możliwość zderzenia z osiągającymi ogromne prędkości meteoroidami. Proponowanym zabezpieczeniem jest "laserowa miotła", która mogłaby błyskawicznie niszczyć owe odłamki. Jej wprowadzenie będzie jednak wymagało zmiany przepisów zabraniających używania broni laserowych w kosmosie. Ponadto istnieje możliwość zderzenia stacji z kosmicznym odpadkiem o średnicy ponad 1 cm. Innym niebezpieczeństwem związanym z przebywaniem w przestrzeni kosmicznej są strumienie naładowanych cząstek powstających podczas wybuchów na Słońcu. Powodują one awarie instalacji elektrycznych nawet na Ziemi i mogłyby poważnie uszkodzić pozbawioną ochrony magnetosfery stację kosmiczną.
Opracowano na podstawie:
http://www.boeing.com/companyoffices/gallery/images/space/delta_iv/d4_slc37_08.htm
http://www.astro-czemierniki.pl/readarticle.php?article_id=128
http://pl.wikipedia.org/wiki/Canaveral
http://archiwum.wiz.pl/1998/98063300.asp
http://www.money.pl/archiwum/wiadomosci_agencyjne/pap/artykul/miedzynarodowa;stacja;kosmiczna;iss,50,0,606002.html
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mi%C4%99dzynarodowa_Stacja_Kosmiczna
http://pl.wikipedia.org/wiki/Vehicle_Assembly_Building
http://news.astronet.pl/print.cgi?4375
http://pl.wikipedia.org/wiki/Cape_Canaveral_Air_Force_Station
http://pl.wikipedia.org/wiki/Centrum_Kosmiczne_imienia_Johna_F._Kennedy%27ego
http://miejsca.net/places/show/173/Kennedy_Space_Center,_Florida,_USA
http://www.national-geographic.pl/uzytkownik/publikacje/pokaz/bia83/kennedy-space-center-nasa-cape-canaveral-florida-usa
